Café-Society-woody-allen-cannes-kstew-kristen-stewart-soko

CAFÉ SOCIETY, de Woody Allen

O cinema de Woody Allen leva nos últimos anos caracterizándose por unha continua revisión. Recordemos que Match Point (2005) non era senón unha volta con transfundo londiniense á trama e conflitos de Delitos y faltas (1989), ou que Si la cosa funciona (2009) contaba cun argumento moi similar ao de Poderosa Afrodita (1995) coa vea cómica de Larry David. O seu último filme, Café Society, toma prestado de Días de radio (1987) a súa coidada ambientación histórica e chiscadelas ao xénero negro clásico de Hollywood, mentres que o tipo de humor e a crítica á maquina... 

Entrar

1437055130295

BELLA E PERDUTA, de Pietro Marcello

O filme comeza, paseniño, en silencio. Coñecemos a Tomasso, o anxo do Carditello. Este granxeiro metido a coidador dun símbolo de Italia, un antigo palacio borbónico, hoxe só habitado polas silvas e visitado polos ladróns. Despois, Pulcinella, outro anxo, este celestial, que agarda nunha cárcere unha tarefa que cumplir. Todo no máis absoluto silencio, deixando que sexan as imaxes as que falen en troques do diálogo. Mais, cando aparece Sarchiapone, o búfalo orfo, atopado e coidado por Tomasso, a voz xorde da escuridade para dar voz a aqueles que nunca son escoitados:... 

Entrar

WTIN3

WHERE TO INVADE NEXT, de Michael Moore

“O propósito destas viaxes é recoller as flores, non as herbas”, di Michael Moore nun intre da película. E é que Where To Invade Next (2015) é un exercicio de conciencia para os cidadáns estadounidenses, un test a un sistema que xa se ten probado como incompleto e cuxos erros son evidentes; para os que vivimos á outra beira do Atlántico, quizais é unha visión demasiado inxenua. Nesta última película, o director estadounidense acata as “ordes” dos Xefes do Estado Maior dos Estados Unidos e decide conquistar a vella Europa armado con tan só unha bandeira.... 

Entrar

WOMANSREVENGE04

A VINGANÇA DE UMA MULLER, de Rita Azevedo Gomes

A película abre, lentamente, cos títulos de crédito sobre un vermello telón. Como a modo de advertencia, a directora presentanos o que será a tónica do filme: unha posta en escena absolutamente teatral que consegue fuxir das habituais grallas do chamado “teatro filmado”. E é que non estamos ante unha mera adaptación teatral, xa que A vingança de uma muller consegue exprimir ata a perfección os recursos do cinema para crear unha obra a cabalo entre o texto escrito, a teatralidade, a sétima arte e a pintura. Comecemos polo principio. A vingança de uma muller é... 

Entrar

esasensacion1

ESA SENSACIÓN, de Juan Cavestany, Julián Génisson e Pablo Hernando

Un fillo espía a seu pai mentres este atravesa unha crise de fe, unha muller sinte unha atración incontrolable por obxectos diversos (unha escaleira, un parquímetro…), un virus ataca ás persoas e fai que digan cousas sen pensar. Estas tres frases son a única explicación que se lle pode dar a un filme que non responde a ningunha lóxica ou arco dramático tradicional. Esa Sensación (2015) é unha labazada directa ao espectador e un soplo de aire fresco que entra a renovar un cine ancorado en formas do pasado. Lonxe quedan etiquetas coma “low-cost” que tan só... 

Entrar

«
»

PANORÁMICA

CONSIDERACIÓNS DO PROGRAMADOR DUN CINECLUBE SOBRE O EXERCICIO DO SEU LABOR

Presentación do filme 'Entreparadas' (Toño Chouza, 2013) no Cineclube Padre Feijoo de Ourense

Unha das conclusións que se poden tirar lendo os artigos do monográfico deste mes n’A Cuarta Parede é que a pesar de ter obxectivos comúns, cada cineclube é un pouco do seu pai e súa nai. Aínda que unha visión panorámica deste sector aporta unha idea xeral do conxunto, apetecíame contribuír a esta antoloxía con varias notas específicas dun caso de estudio concreto. Pode haber certas verdades universais nas observacións que compartirei a continuación, pero... Ler máis

INFORME: CINECLUBISMO EN GALIZA

31 Cinema Palleiriso

Unha sala de cinema, mediana. Cadeiras de veludo, pequenas, estreitas. Cores pasteis. O chan é de madeira, e renxe. Os espectadores escoitan a unha persoa falando fronte a eles. A pantalla está en branco, logo dunha proxección. A xente é nova. Leva cabelos longos. Hai moitas barbas na sala, moitos cigarros acesos e moito fume. É un cineclube. A imaxe mental que temos dun cineclube. Algo anacrónica, por certo, ancorada nos anos setenta. Un cineclube, porén, vén sendo calquera... Ler máis

RAMIRO LEDO: DO CINECLUBE DE COMPOSTELA A NUMAX

ramiro-ledo-copyright-tamaradelafuente-600x260

Foto: Tamara de la Fuente Ramiro Ledo Cordeiro (Lugo, 1981). Foi cofundador e director até 2007 do Cineclube de Compostela, hoxe é socio traballador fundador de NUMAX, S. Coop. Galega, onde é responsable da coordinación xeral e do cinema NUMAX. Atendendo á petición de A Cuarta Parede, Ramiro accedeu a falarnos da súa transición dunha organización independiente situada fóra do circuíto comercial como o Cineclube de Compostela ata a apertura de NUMAX, un dos proxectos... Ler máis

CIRCUÍTO

VINCENT MACAIGNE: “CANDO ACTÚO O MEU RITMO CARDÍACO ESTÁ EN CONEXIÓN CO DA PELÍCULA”

vincent macaigne 1

En 2013 Cannes acolleu a todo un novo conxunto de cineastas franceses que parecían falar con códigos moi persoais e un certo ton de sátira social do contexto histórico no que lles tocou vivir á súa xeración, a dos trinta e pico. Estas películas eran La bataille de Solférino (Justine Triet, 2013), La fille du […]

MOVIOLA

PROCESOS#24 – XIANA GÓMEZ-DÍAZ

Foto: María Meseguer

Xiana Gómez-Díaz non é unha cineasta ao uso. Esta lucense, seguramente, non se sentirá de todo cómoda con ese termo para definir a súa obra audiovisual, palabra que usa con orgullo cando outros foxen dela como da peste. A interdisciplinalidade do seu traballo obrígaa a elo. Académica centrada en estudos de xénero e televisivos, comezou […]

CONTRACAMPO

JONATHAN ROSENBAUM: “OS CINÉFILOS SOMOS COMA UN CLUB SECRETO” (2/2)

jonathan rosenbaum

Continúa de aquí. Hou Hsiao-Hsien e Françoise Romand Tras este paréntese no cinema mudo, que a moitos nos descolocou un pouco, Rosenbaum usou nos días próximos a identidade como fío condutor, iendo do Thompson máis íntimo á plasmación da comunidade que existe no cinema de Charles Burnett. Detívose na terceira xornada en Hou Hsiao-Hsien e […]

ZOOM IN

ELOY DOMÍNGUEZ SERÉN E A PAISAXE

1466505701-5ced6b3a4fc6c68a782692dddece3022

Camiño e miro ao meu arredor: piso Galicia, Suecia, Noruega, o Sahara… A miña pegada é leve e efímera; borrarase trala miña partida, sepultada baixo o barro, a neve, a area… A súa pegada, porén, virá comigo onde vaia. (1) O traballo de Eloy Domínguez Serén parece repetir ao longo da súa, polo de agora, […]