A ARTE DA PROMOCIÓN

jurassicworl

Pode que o cine sexa a sétima arte, pero é a primeira industria do entretemento e a súa comercialización non é en absoluto un proceso artesanal, senón que esixe unha mentalidade empresarial e unha rede de distribución e promoción complexas. É un feito ben conocido entre os empresarios de éxito que produto e promoción son algo completamente independiente, e que un produto mediocre ou directamente malo pode ter un grande éxito se se realiza un grande traballo de promoción e marketing. O resultado é que, cada ano, a pesar das grandes pérdidas que xeran as descargar piratas en internet, o celuloide xera miles de millóns de dólares, a maior parte xerados polas produtoras de Hollywood que aínda que non sempre se esforzan por crear boas películas, si intentan de todo corazón elaborar un produto rentable.

A Universal é o mellor expoñente: tres das súas películas atópanse entre as seis máis taquilleiras de 2015, incluída a máis rentable, Jurassic World (Colin Trevorrow, 2015) que recadou en todo o mundo 1.666.889.000 de dólares, dez veces máis que o presuposto que necesitou para crear aos dinosaurios que lle reportaron unhas ganancias tan monstrosas. O segundo título, tamén forma parte dunha franquicia (o que amosa que a orixinalidade está sobrevalorada): Furious 7 (James Wan, 2015), que gañou 1.514.827.481 dólares, tras invertir 190 millóns en espectaculares escenas de coches chocando contra tanques ou realizando saltos imposibles. O terceiro posto é para unha terceira franquicia, Avengers: Age of Ultron (Joss Whedon, 2015) que, cun presuposto de 250 millóns de euros, recadou 1.403 millóns. Os seguintes dous postos ocúpanos producións de debuxos animados. Minions (Kyle Balda, 2015), da Universal, é sen dúbida a película máis rentable do ano, porque recuperou máis de 15 veces a súa inversión inicial de 74 millóns de euros. Moito máis que Inside Out (Pete Docter, 2015), outra cinta de animación que ocupa o quinto posto da lista, a pesar de que é considerada por moitos como o mellor título de Pixar (175 millóns de presuposto e 851.175.000 de recadación). O último posto ocúpao outra franquicia veterana, Mission: Impossible (Rogue Nation) (Christopher McQuarrie, 2015). A produción da Paramount de 150 millóns logrou máis de 682.

Ante estas cifras enormes, o chamado cine independente parece insignificante, máis artesanal que industrial, un sector que se nega a si mesmo as claves do éxito: a acción, os efectos especiais e as grandes campañas de promoción, que acaparan unha gran parte do presuposto dos filmes das grandes producións. Pero a pesar de que os millóns non se contan por centos nas producións independentes, tampouco coinciden coa imaxe que ten deles o grande público de negocios ruinosos, que só se levan a cabo coa férrea vontade dun director obsesionado con que a súa criatura vexa a luz. Nalgúns casos, como It follows (David Robert Mitchell, 2014), poden chegar a ser moi rentables: a cinta americana de horror sobrenatural conseguiu recadar máis de 14 millóns de dólares, 7 veces máis do que costou producila, o que a equipara nos seus resultados a algúns dos grandes títulos da Universal. E non é o único: Woman in gold (Simon Curtis, 2015) invirtiu 11 millóns de euros de produción e obtivo 33.3 de recadación, Ex Machina (Alex Garland, 2015) que contou cun presuposto de 11 millóns e fixo unha billeteira de 25.3, Still Alice (Richard Glatzer, 2014) supuxo un desembolso de 5 millóns pero recadou 18.7, e Far from the madding crowd (Thomas Vinterberg, 2015) fixo unha billeteira de 12.1 millóns, o que significa que foi moi rentable se se ten en conta que levala á pantalla custou menos de tres.

it follows film still

Pero, en que se diferencia o produto dunha das grandes produtoras dunha independente? Nalgúns casos, como Ex Machina, unha cinta de ciencia ficción, os filmes minoritarios destácanse como o uso de efectos especiais tan ben elaborados como os de calquera produción de Hollywood, e outros títulos poden presumir de contar no reparto con grandes estrelas, como é o caso de Julianne Moore en Still Alice. Woman in gold contou cunha fracción do presuposto de Mission: Impossible, pero aínda así, tivo medios suficientes para levar a cabo o seu proxecto. Tamén se coidou a promoción, aínda que esta difire das grandes superproducións. Os filmes independentes fan moito máis fincapé nos festivais de cine, arredor dos que xiran os mercados, como o Marche du Film de Cannes, o European Film Market de Berlín, ou o American Film Market de Hollywood. Para as produtoras é unha grande oportunidade de coñecer ao seu público e testear os seus produtos.

Non hai que esquecer o terreo que gañou internet e, especialmente, as redes sociais como Youtube ou Facebook, que permiten compartir os trailers a grupos de amigos con gustos afins. Fenómeno no que tamén se volveron moi importantes apps como Whatsapp ou Telegram, e que se converteron na versión do século XXI do tradicional boca a boca (factor que nunca hai que esquecer á hora de vender un filme). Actualmente é unha práctica común elaborar unha páxina web co contido da película onde as produtoras teñen a posiblidade de coñecer de primeira man e relacionarse con potenciais clientes, tratando de conseguir mediante enlaces e posicionamento axeitado a maior cantidade de impactos no menor espazo de tempo posible. Porque as películas, a pesar de que existen moitos títulos que se converteron en ternos e que se visualizan unha e outra vez, son, desde o punto de vista da promoción, un produto efímero: só están de moda durante unhas semanas. Para conseguir o maior eco posible no mercado precísase dunha grande información sobre o público potencial para unha correcta e exitosa campaña de promoción, e iso só é posible co marketing de base de datos moderno. É dicir, que se precisa un equipo experto para sacar o máximo partido en internet.

Pero a promoción a grande escala segue sendo un fenómeno principalmente televisivo: a proxección en salas de todas as grandes producións de Hollywood sempre viñeron precedidas dunha gran campaña de promoción televisiva. Non se trata só de anuncios de 30 segundos, senón de insertos nos telexornais e longas entrevistas cos protagonistas nos latenights, onde se explota ao máximo o feito de ser personaxes coñecidas. En moitas ocasións é determinante que as mesmas televisións sexan produtoras ou teñan intereses na película. O paradigma de España sería Ocho apellidos vascos (Emilio Martínez-Lázaro, 2014), unha comedia insulsa que obtivo un recoñecemento desproporcionado por parte do público, así como a dubidosa distinción de ser o filme máis exitoso da historia da filmografía española. En cambio, a presencia na pequena pantalla das producións independentes limítase moitas veces a programas especializados. O awareness, a necesidade de dar a coñecer un proxecto e a súa data de estrea (para que un espectador desexe ver unha película primeiro debe coñecer a súa existencia), segue a ser un coto privado das grandes produtoras.

Non hai artigos relacionados.

Comments are closed.