CAVE OF FORGOTTEN DREAMS, de Werner Herzog

Herzog era a miña gran esperanza para co 3D, e malia que intento desesperadamente convencerme de que existe unha verdadeira xustificación artística para esta elección, non a atopo por ningures. Non é que aborreza esta febre con ínfulas de orixinalidade, sinxelamente non me achega nada novo. Ao fin e ao cabo, trátase dunha estratexia de marketing máis ben baleira e simplona, e mestre dos gimmicks só houbo un. A ver se superamos dunha vez todo este asunto do 3D, que xa soa a vello.

Na cova de Chauvet, ao sur de Francia, atopáronse as pinturas rupestres máis antigas que se descubriron até o momento, o que serve de pretexto a Herzog, aventureiro de seu, para introducirse na cova co permiso do Goberno francés e o financiamento da canle Historia, e filmar Cave of Forgotten Dreams (2010). Unha das intrigas principais era comprobar como se desenvolvía o director (familiarizado xa con rodaxes bastante máis complicadas ca esta) nun tempo limitadísimo de seis xornadas e catro horas de filmación cada día, cun equipo de rodaxe restrinxido a tres persoas, unha iluminación case inexistente e unha localización mínima, pero ao mesmo tempo incontrolable.

A pesar de que por momentos cae nun ton excesivamente didáctico e reflexivo – unha imposición, quizais? – tamén hai ocasión ao longo do filme para o gozo puramente estético, mesmo para os desvaríos alucinatorios marca da casa – véxase o epílogo cos crocodilos albinos – que os entusiastas do cine de Herzog nos empeñamos en albiscar alá onde non existen e rescatar de entre a nada.

Dos seus inicios e as súas profundas ansias documentalistas, conserva unha extraordinaria habilidade para as entrevistas que segue sorprendéndome hoxe en día. Se ben os seus monólogos están sempre cargados de intensidade, sen dúbida ten un don á hora de dialogar co outro, encamiñar as conversas sempre cara onde el desexa, e conseguir o que quere. Desta maneira, é quen de reconstruír o interior da cova dende o exterior da mesma, o que non deixa de ser paradoxal, nun xogo dentro-fóra que recolle os testemuños de arqueólogos e especialistas na materia.

Os momentos máis brillantes son se cadra aqueles nos que Herzog reflexiona sobre o concepto do artista, interrogándose sobre como concibirían aqueles homes primitivos a súa propia arte e meditando sobre a idea da arte sen artista ou arte anónima. Segundo comenta, as autoridades formulan – fronte á fraxilidade do enclave e a súa relevancia histórica – construír unha réplica da cova para gozo dos visitantes, o que nos leva de volta ao mundo da arte para meditar sobre a noción da copia e o orixinal. O descubrimento dunha pintura dun bisonte de oito patas sérvelle para enlazar o seu discurso da arte coa ilusión de movemento, o cine – proto-cine, neste caso –, e a posibilidade de que a luz tintinante provinte das fogueiras ou fachos no interior da cova fose quen de xerar un espellismo naqueles individuos similar, ou polo menos próximo, ao que nos produce a nós o acto de asistir á proxección da súa película. Maxia, dirían algúns.

Non hai artigos relacionados.

Comments are closed.