CROWDFUNDING: O CASO DE ‘9 ONDAS’

22 9 Ondas 1

Crowdfunding, financiamento colectivo, accionariado popular, micromecenazgo… Calquera que sexa o nome, sempre nos referimos a unha formula que nos últimos anos -non só no cinema- funciona como alternativa ás actuais limitacións do sistema de financiamento público e/ou industrial. “Non hai escusas para non facer peliculas, de ningún tipo“, dicía Oliver Laxe hai algúns anos nunha entrevista á TVE. Con ese espíritu, decidín confiar na proposta de micromecenado ideada por Elcercano de Ourense. Era o 2011. Agás unhas experiencias positivas de crowdfunding na música e na edición de libros, o cinema era un campo aínda por explorar.

Facer cine, de ficción e longametraxe, sen ningún tipo de subvención, supoñía un desafio elevado. Animábame pensar ademais que o crowdfunding achegaría persoas diferentes a un cinema periférico dende os seus comezos. A día de hoxe, hai xa unhas cantas longametraxes financiadas a través deste sistema (El cosmonauta de Nicolás Alcalá, Stockholm de Rodrigo Sorogoyen, El triste olor de la carne de Cristóbal Arteaga, por citar algunhas de nacionalidade española) e moitas plataformas nas que apoiarse para procurar mecenas (Verkami, Lanzanos, Kickstarter etc). A característica se cadra máis peculiar do financiamento colectivo de 9 ondas (Simone Saibene, 2013) foi que non nos apoiamos en ningunha plataforma dixital e non fixemos moito uso das redes sociais (a páxina da produtora –www.facebook.com/noveolas- inaugurouse ao final da rodaxe). Se cadra este sería o consello mais útil que podería dar a quen decida financiar a súa obra mediante esa formula: diferenciarse doutros proxectos, coller unha identidade propia. Non digo que non se deban utilizar as redes sociais, pero, por exemplo, nalgúns casos podería ser máis interesante abrir unha paxina web con posibilidade de financiación directa -ata que a lei española o permita- a través dunha conta paypal, como fixo Bruno Nieto para o seu ultimo proxecto documental: http://www.milsorrisoseunperdon.com/colabora.html

Ter dados concretos na man é fundamental. Facer un bo dossier, sinxelo descargable en pdf, con datos sobre o proxecto, sinopse, biografías dos creadores, do equipo técnico, dos actores, etc, aumenta a imaxe profesional do proxecto. Doutro lado, desaconsexaría unha propaganda excesiva emulando aos vendedores de Teletenda, e sobre todo dando promesas que, no longo prazo, non se poidan manter. A transparencia ante de todo, sobre todo nun sistema novo que precisa credibilidade profesional para poder constituírse realmente como alternativa.

Se con 9 ondas non fixemos longo uso das redes sociais, si que tentamos manter un contacto máis directo cos posibles financiadores. Con actores e membros do equipo técnico-artístico, calculando os gastos ao céntimo, fixemos varias presentacións públicas ao longo de seis meses en Galicia, Madrid e Italia. Iso axudou a promover a película mellor que 100 ‘me gusta’.

9 Ondas (Simone Saibene, 2013)

9 Ondas (Simone Saibene, 2013)

Excluíndo algúns patrocinadores privados, unha achega fundamental nese proceso de produción colectiva foi a achega das persoas que deixaron o seu propio piso aos membros do equipo durante a rodaxe, os actores non profesionais que ao final se portaron moi profesionalmente, o traballo dos voluntarios e a axuda concreta que nos deron algúns amigos. Esta, quizais, foi a forma de participación máis altruísta de todas na construción desa arte colectiva que é o cinema.

Seguramente hai aspectos relacionados co crowdfunding de 9 ondas que, na distancia do tempo, cambiaría. Elaboráronse tres fórmulas de participación:

– Por participacións de 10 ata 50€: convite á estrea privada e unha carta de agradecemento

– 50€: o nome nos créditos da película

– 100€: o nome nos créditos da película e o 0,4% dos seus eventuais beneficios nos próximos vintecinco anos.

– Non se aceptaban cotas superiores a 1.000€

Pouco vale dicir que este sistema non o elaborei persoalmente… Arestora, estou convencido que en calquera proxecto crowdfunding onde se ceden eventuais beneficios, o autor sempre debería ficar cando menos co 30%. Un proxecto independente como 9 ondas, para ser minimamente rendible, sorte aparte, precisa dun traballo constante. Este esforzo debería ser recoñecido dalgunha forma tanxible tal e como foi ao resto dos profesionais. De tódolos xeitos, comparto o que dixo nunha entrevista en La Vanguardia Rodrigo Sorogoyen, autor dunha obra financiada por crowdfunding e moito máis valorada que 9 ondas: “a nivel persoal a película foi rentabilísima“.

Sobre todo, detrás de calquera forma de financiamento, sempre fica a urxencia de contar unha historia e compartila cos demais. Esa é a urxencia que me fai seguir na distribución, malia que non se poida falar de grandes cifras. Paréceme, tamén, unha forma de respeto aos 239 produtores da película, cos cales se recadaron case 23.000 euros, cara os profesionais e cara todos os que, dun xeito ou doutro, colaboraron na realización deste proxecto. Dende outubro do ano pasado, 9 ondas segue aí, fóra. Malia as dificultades e a escaseza de medios para promovela, segue tendo vida e creando debate sobre a identidade, cousa que é o máis importante. Porque ao final, fóra do xeito de producir calquera tipo de produto, o fundamental, repito, é cumprir “coa urxencia de contar algo especial, unha mirada sobre un mundo“, como dicía o crítico italiano Ezio Alberione: “e que iso se siga desvelando aos demais“. Contar unha historia sen deixala morrer.

Share SHARE

Comments

comments

Deixa o teu comentario