Libertad, de Clara Roquet

Libertad, de Clara Roquet

© Avalon Os termos relixiosos non adoitan entrar como norma dentro do meu vocabulario habitual, pero falar desta película sen dicir, por exemplo, que é unha bendición e que ten unha pureza ilimitada e cristalina, antóllaseme complicado de base. Clara Roquet desprega en Libertad (2021), a súa primeira longametraxe como directora e guionista, unha delicada e directa caligrafía... Ler máis

A ruleta da fortuna e a fantasía, de Ryûsuke Hamaguchi

A OBRA MESTRA DO CINEASTA DO MOMENTO O nipón Ryûsuke Hamaguchi é posible que sexa un dos realizadores máis prolíficos do panorama actual (con permiso de Hong Sang-soo). Ten só 42 anos e 15 títulos xa na súa filmografía, aínda que só verdadeiramente catro que se movesen a nivel internacional. Fican os outros por descubrir, supoño. O terceiro que nos chega a Occidente... Ler máis

Tres, de Juanjo Giménez 

Tres, de Juanjo Giménez

Juanjo Giménez é un director novel que se sae da regra, non xa polos anos que ten (a idade, para min, poucas veces define algo), senón polo seu traballo na industria, o seu labor como profesor e a experiencia na curtametraxe que atesoura. Xénero que soubo espremer ao máximo, e que o levou en 2016 a ser o primeiro español en gañar a Palma de Ouro do festival de Cannes á... Ler máis

No Time To Die, de Cary Joji Fukunaga

A FIN DUNHA ERA (DE BLOCKBUSTERS) Hai películas que, sen acabar de gustarnos, espertan en nós o desexo irrefreable de escribir sobre elas. Isto mesmo me pasou con No Time To Die (Cary Joji Fukunaga, 2021), despedida de Daniel Craig a James Bond. Poderiamos dicir que se move entre o épico e o íntimo, ou que fai gala dun melodramatismo acusado, ou que está composta por un sen... Ler máis

Mandibules, de Quentin Dupieux

O verán adoita a ser o momento no que o cinema se enche de propostas lixeiras que non atoparon espazo durante o resto do ano. Así, é normal que un dos xéneros que máis aparezan nas carteleiras sexa o da comedia: nada entra mellor cando aperta a calor que o aire acondicionado da sala de cinema e 90 minutos de risas. Con todo, tamén é o clima perfecto para arriscar con filmes... Ler máis

La vida de los demás, de Mohammad Rasoulof

La vida de los demás, de Mohammad Rasoulof

“Isto é Irán. Aquí non hai lei, só diñeiro e nepotismo. Dinche que apartes o tallo e falo, ou serás ti e o teu mellor amigo apartará o tallo dos teus pés”. Reflexións tan explícitas como estas nos filmes de Mohammad Rasoulof valéronlle ao director iraniano sucesivas condenas dos tribunais da república islámica. No seu último traballo, La vida de los demás (There... Ler máis

First Cow, de Kelly Reichardt

First Cow, de Kelly Reichardt

© Allyson Riggs / A24 Films Un can cheira algo estraño na terra dun bosque de Oregón. A súa dona escarva coas mans e descobre dous esqueletos durmindo xuntos o soño eterno. Así comeza First Cow (2020), o último filme da directora estadounidense Kelly Reichardt. Trátase dunha adaptación da novela The Half-Life, de Jonathan Raymond, que xa traballara previamente de guionista... Ler máis

Un cielo tan turbio, de Álvaro F. Pulpeiro

Un cielo tan turbio, de Álvaro F. Pulpeiro

Baixo a auga, dirixindo a mirada cara á superficie, todos os océanos parecen o mesmo. Trátase dunha astuta ferramenta introdutoria: mergullarnos durante varios segundos, desorientados, preguntándonos onde estamos e a que imos asistir. Cando a cámara emerxe, a imaxe é negra e está presidida por unha labarada de lume; é só un aviso do que virá a continuación: retratos... Ler máis

Otra ronda, de Thomas Vinterberg

Otra ronda, de Thomas Vinterberg

«Agora tan só estraño a miña primeira añoranza.  Que é a mocidade? Un soño.  Que é o amor? O contido dun soño» [1].   O filósofo existencialista danés Søren Kierkegaard viviu atormentado pola perfección e o baleiro, pola eterna procura de motivos e propósitos. Obsesionado coa fe, a súa perfección era a perfección cristiá, e desexaba ser tanto o poeta como... Ler máis

Nación, de Margarita Ledo

Nación (Margarita Ledo, 2020)

O cinema ten a capacidade de fusionarse co público dun xeito diferente ao que o fan outras artes. A conexión visual, sonora e narrativa que o espectador pode chegar a experimentar é algo que asusta e inspira. É por iso que xorde unha pregunta: existen responsabilidades á hora de crear, de manexar a cámara, de dirixir? Margarita Ledo cree ferventemente que si, e converteu... Ler máis