PUNTO DE VISTA 2017: A FAMILIA BEN, GRAZAS

O retrato familiar foi un dos xéneros máis presentes na sección oficial desta última edición do festival navarro. The Host (Miranda Pennell, 2015), Gran Premio Punto de Vista deste ano, fala, sen ir máis lonxe, da explotación británica do petróleo iraniano a partir da experiencia persoal da súa directora, que viviu parte da súa infancia no Irán dos anos cincuenta e sesenta como filla dun alto executivo da compañía British Petroleum (BP). O filme, composto case exclusivamente... Ler máis

AR, LUME, TERRA E AUGA. O CINEMA DE ANA VAZ

El rayo que había destruido el árbol, había liberado a Foción de la adoración de su eternidad circular. José Lezama Lima, Paradiso (1) Ler este artigo na súa versión orixinal en portugués. Cicelado ao longo de oito curtas e mediametraxes, o cinema de Ana Vaz alía a innovación formal —a invención dunha linguaxe singular, esculpida á marxe do canon e en diálogo constante coas formas visuais dos modernismos (en particular, do cinema moderno latinoamericano)— co... Ler máis

STEPHEN BROOMER: O FILLO ARTÍSTICO DE JACK CHAMBERS E MICHAEL SNOW

Stephen Broomer é un dos cineastas experimentais canadianos máis prolíficos do seu tempo. Cunha breve á par que extensa filmografía, logrou converterse en pouco máis dun lustro nunha referencia que segue a estela de grandes nomes como Michael Snow ou John Haslewood, aos que ten estudiado mediante a súa tese e en restauracións. Grande retratista abstracto e poético do seu Toronto natal, a súa metodoloxía próxima ao action painting valeulle un lugar de honra no ciclo... Ler máis

REIVINDICANDO A ANTONIO MAENZA, O CINEASTA, NON O MALDITO

Intentaremos non repetir todo o xa dito sobre Maenza ao longo deste texto, é dicir, intentar fuxir de todos os clixés xa consabidos e preexistentes que existen sobre a figura do cineasta turolense. Aínda que por desgraza descoñecido para a maioría do público, tanto xeralista como máis especializado, sen lugar a dúbidas o adxectivo que acompaña o nome de Antonio Maenza é o de maldito. Ese “malditismo maenziano” é o que, dun modo casi marxista, imos intentar erradicar... Ler máis

VIDEOFILIA (Y OTROS SÍNDROMES VIRALES), de Juan Daniel F. Molero

A Revolución non será televisada, a fin do mundo si. Videofilia comeza con dous amigos bebendo e filmando o amencer desde a azotea dun edificio. As promesas maias da fin do mundo deberían convertir esa madrugada na primeira dunha nova era e a última do mundo como o coñecemos. Así o comentan os protagonistas mentres filman o inicio dun novo mundo. Unha era que, pola contra do que os maias pronosticaban, comeza antes de tempo e en paralelo cos últimos avances tecnolóxicos:... Ler máis

CURTOCIRCUITO 2015: APOCALIPSE E XUVENTUDE

Tres anos despois da suposta fin do mundo, a apocalipse segue a estar de moda. Novos escenarios, a cotío posteriores a este colapso do mundo, son escollidos na actualidade para situar moitos filmes. Quizais por unha vontade de advertencia do posible ocaso da sociedade, quizais polo atractivo que suscitan. Fin do mundo que non sempre se corresponde coa destrución do planeta, senón, ás veces, co fin dunha era co comezo de outra. Algo así como acontece no paso da xuventude... Ler máis

JØRGEN LETH: “A CURIOSIDADE É O MEU MOTOR”

O “papá” do cine danés aterraba en Santiago de Compostela para presentar a súa retrospectiva en Curtocircuito. Dez filmes dunha filmografía de máis de 50 anos de actividade foron os escollidas polo festival para facer unha panorámica pola obra do director. Jørgen Leth agárdanos no seu hotel onde, entre revistas de cine e de ciclismo, sentamos nunha mesa con vistas á Alameda e comezamos unha conversa de máis dunha hora sobre a súa carreira como director. De onde... Ler máis

JØRGEN LETH, ANTROPOLOXÍA E CINEMA

Jørgen Leth (1937, Aarhus) é un dos realizadores de cinema máis relevantes do cinema europeo e, quizais, tamén un dos máis esquecidos. A súa obra, fortemente experimental, abrangue máis de cincuenta anos adicados á sétima arte onde destacan filmes como The Perfect Human (1967), A Sunday In Hell (1977) ou 66 Scenes From America (1982). A súa cinematografía, venerada por directores como Lars Von Trier, semella ser un intento por mesturar antropoloxía e cinema na procura... Ler máis

O TRABALLO DIXITAL DE JAMES BENNING

Ruhr (James Benning, 2009) En The Virtual Life of Filme (2007), D.N. Rodowick puña en dúbida que o cinema dixital puidese realmente expresar ou transmitir duración do mesmo xeito que o cinema analóxico, xa que co dixital desaparece a indexicalidade da imaxe que foi garantía non só de realismo, senón do tempo no cinema. Tendo isto en conta, nun cineasta tan temporal como James Benning, que levaba toda a súa carreira traballando cunha Bólex 16mm, que supuxo o salto do analóxico... Ler máis

OS PASEOS ARQUITECTÓNICOS DE HEINZ EMIGHOLZ

O cinema é unha tecnoloxía de lugar, isto é, unha práctica estética e social capaz de producir espacialidade: dunha banda, pode representar unha paisaxe, unha rúa, un edificio ou mesmo un cuarto coa maior fidelidade posíbel; doutra banda, pode construír lugares complementarios ou alternativos aos reais, segmentándoos nas súas distintas pezas para despois recompoñelos na montaxe. Filmar un lugar significa así filmar tódolos elementos que o compoñen e tódalas relacións... Ler máis