LAILA PAKALNINA: “NOS MEUS DOCUMENTAIS LIMÍTOME A MIRAR E SEGUIR ÁS PERSONAXES”

Dunha escena tan invisible para o cinema como a Letonia rural postsoviética, Laila Pakalniņa (Liepaja, 1962) leva case tres décadas extraendo unha inusual poesía, calmada e sen estridencias. En cada unha das súas pezas, documentais ou ficcionadas, reflexa o paso do tempo e a coexistencia do inmnutable co transcorrrer dos ciclos vitais nesas diminutas aldeas. Seguindo coa mesma liña de silenciosos cambios, mirar cara o conxunto dos máis de trinta froitos da súa reposada... Ler máis