O ESTRANHO CASO DE ANGÉLICA, de Manoel de Oliveira

Sesenta anos foron os que o cineasta luso tardou en poder materializar Angelica (1951), un guión que partía dunha experiencia persoal cunha curmá: “A moza, moi bela, achábase tendida nun canapé azul, no centro dun salón. Os seus cabelos eran dourados e estaba vestida de branco, como unha noiva. Eu levaba comigo unha cámara Leica, que no acto de enfocar producía un desdobramento na imaxe. Como estaba fotografando unha morta da que se desprendía unha dobre imaxe, asaltoume... Ler máis